Kazano im dobrze wygladać.
Kazano im uśmiechać się zawsze i wszędzie.
Kazano im traktować to co robia z pasja i co dzień sprawdzaja czy wszystko o'key.
Kazali im liczyć.
Pieniadze głównie i jeszcze "na siebie".
Udomowili zwierzę stadne tak, że powstała zbieranina samotnych okazów.
Kazali im być soba w firmowych uniformach.
Kazali im sie rozmnażać!

Kto?
Komu?

I stnieje pewien przymus odczuwany nieomal przez wszystkich, który nie pozwala uznać pojęcia powszechnego szczęścia za sensowne.
Na codzień działa psychologia negacji.
Wolimy usłyszeć niesprawidliwą krytykę miast nieszczerego komplementu.
Druga bardziej bowiem unaocznia nam nasze słabości podczas gdy pierwsza wyzwala nas wolę walki. Zasila adrenaliną.
Podobnie przysługi oddane zbliżają nas do tego któremuśmy je oddali bardziej aniżeli przusługi które nam wyświadczono.
Człowiek, który nam dał coś za nic w podświadomości wyryje się jako słaby materiał na wspólnika. Kto wie czy gdy już wejdziemy z nim w układ nie będzie nadal świadczył przysług kolejnym ludziom, narażając nas na straty.
Natomiast gdy sami w y r z ą d z a m y dobro, drugi rośnie znacznie w naszych oczach. Musi być... wartościowy. Jak inaczej mielibyśmy zaksięgować czas i energię mu poświęcone.

Istnieje jeszcze przypadek świętych i misjonarzy.
Oni najrzadziej bywają bezinteresowni.
Poświęcenie ich jest zwykle inwestycją za którą; jak wierzą; czeka ich nagroda większa niż to co mogliby osiągnąć t u t a j.

Powszechna radość wymalowana na twarzach współczesnych niezmiennie kojaży mi się z agonią.
Zniknęła nawet rywalizacja, lepsza jedynie od obecnego bezruchu.

Nie można zabić sztuki jako, że nigdy nie ż y ł a.
Umarli jednak artyści, a ci którzy przetrwają skazani są na życie w kanałach.

Nie można zabić piękna; tak jak się nie da zabić abstraktu; niemniej staje się niewidoczne.

Nie można szukać celu!

Jednak większośc zdaje się nie dostrzegać nadchodzącego upadku ponieważ są szczęśliwi o tyle, że nic nie muszą.
Obecna hierarchia wartości staje się nazbyt czytelna.
Nie można osiągać zbyt łatwo zbyt trywialnych rzeczy w nieskonczoność.
Lecz większość powie można o ile odpowie cokolwiek słysząc, że to co posiada nie ma rzadnej wartości.

Człowiek mówi dziś o sobie i do samego siebie:
Non plus ultra!

Powodzenia, człowiecze.

Tak zwane wyzwania, które na codzień podejmuje człowiek niczemu przeważnie nie służą.
Tak zwane małe szczęścia służą jedynie temu byśmy odczuwali głód kiedy przeminą.
Jedynie to może być dla nich usprawiedliwieniem.
Wątpliwym.
Tak zwane lenistwo, rzadko, lecz może się okazać cechą człowieka wielkiego.
Zabiega on bowiem jedynie o rzeczy największe; patrząc na codzień z pewnym niedowierzaniem, znudzony otaczającym go światem.
Patrzy jednakbez pogardy.
Tak zwana pogarda dla rzeczywistości jest cechą dekadentów; gardzą tym czego nie mogą zdobyć z przyczyn własnej ułomności.
Wielkość nie gardzi.
Przyjmuje wszystko tak jak jest.
Nic bowiem nie może jej zagrozić.

Wieczność.

Fragment rozmowy z Karolem Kotem, najokrutnieszym mordercą jakiego poznała Polska. Człowiek bez jakichkolwiek skrupułów. Prawdziwy potwór. Poniekąd dziecko wojny, pierwsze powojenne pokolenie, które będąc jednocześnie blisko tamtych wydarzeń nic o nich nie wiedziało ze względu na milczenie tych co wojnę widzieli.

Ku przestrodze.


- Miał Pan też wiele szczególnych upodobań.

- Widzę, ze coś Pan wie o tym, więc w skrócie. Przyjemność sprawiał mi widok zarzynanych zwierząt i ich rozbierania. Z rodzicami jeździłem na wakacje do Pcimia (to taka dziura pod Myślenicami). Było nudno, chodziłem więc do tamtejsze] rzeźni i asystowałem przy zabijaniu cieląt. Lubiłem ten widok i w końcu zasmakowałem w cieplej krwi. Piłem krew z cielęcia i wieprza. Dawali mi rzeźnicy, ile chciałem. Wiedziałem, ze ich to bawiło, i dziwili się mi, a ja z tego korzystałem. Zabijałem potem żaby, kury, gawrony, krety i cielęta. Matka o tym nic nie wiedziała, a dla niepoznaki odmawiałem jej zabicia ryby czy drobiu na obiad, choć to powstrzymywanie się dużo mnie kosztowało, bo przecież tak lubiłem wydłubywać oczy ptakom, pruć ich flaki i lizać krew. Inne upodobanie to namiętne rysowanie noży, gilotyn, szubienic i broni palnej. Gdy wiatrówkę miałem w domu, strzelałem do książek, do mięsa, które matka przynosiła na obiad, aby zbadać energię i siłę pocisku. Dobrze operowałem nożem. Nosiłem go zawsze ze sobą. Wiele ćwiczyłem, np. refleks wyrabiałem sobie, uderzając nożem między swoimi rozłożonymi palcami Doszedłem do takiej wprawy, że przebijałem na wylot 3 cm deskę. Bardzo lubiłem niszczyć bilon. Miałem tego całą kolekcję. Rzucałem nożem do kart od gry - zawsze wybierałem na ofiary damy. Od czwartej klasy ćwiczyłem karate. Zbierałem też truciznę, bo to przecież jeden z rodzajów broni wojskowej. Miałem także proch strzelniczy.

(...)

- Przyzna Pan, że nie było to normalne zachowanie, czy spotykały Pana za to jakieś przykrości?

- Na początku „budy” może tak, ale później - niechby się jakiś znalazł. Choć już w II klasie, gdy pobił mnie silniejszy Janusz, nie dałem za wygraną, wyciągnąłem nóż i zraniłem go w rękę. Już od wtedy wiedzieli, że ze mną to nie przelewki. Wiedzieli, że jestem silny, na ich oczach przebijałem nożem ławki i rzucałem nim celnie, czego oni nie potrafili. W związku z moimi licznymi upodobaniami różnie mnie nazywali. Przede wszystkim byłem określany jako "Lolo" lub "Lolek", do tego dodawali "rozpruwacz", "krwawy" "erotoman", "wariat", "benzyna". Sam nazywałem siebie: "Lolo-rozpruwacz", "Lolo-pirotechnik", "Anastazja" i "AI Capone". Mnie to nie obrażało, no może poza przezwiskiem "Lolo-donosiciel", choć była to prawda.

(...)

- Ciekaw jestem Pana poglądów i rozumienia pewnych pojęć i zjawisk; czy wie Pan, że morderstwo jest czynem potępianym?

- Wiem dobrze, o ile pamiętam, to kodeks zakazuje takiego rozstawania się ludzi z życiem.

- Jak Pan ocenia swoje czyny?

- Nie mam i nie miałem żadnych obiekcji moralnych.

- Co to w takim razie jest postępowanie etyczne, zgodne z moralnością?

- Według mnie jest to takie postępowanie, które sprawia przyjemność, które odpowiada człowiekowi. Co jest przyjemne, to jest moralne. Jeśli wiec mnie sprawiało satysfakcję i zadowolenie zgładzanie ludzi, to było to postępowanie zgodne z moją moralnością. Byłem oburzony, gdy rodzice komentowali opisywane w gazetach wypadki mordu i mówili, że robi to drań. Ja siebie nie uważam za drania. Drań to taki, który jest pijakiem, złym człowiekiem. Ja zaś uważam siebie za dobrego człowieka. Dokonywane przeze mnie mordy to była moja prywatna sprawa. Byłbym złym człowiekiem, gdybym pił wódkę i zadawał się z prostytutkami. Można więc być mordercą i zarazem dobrym człowiekiem, tak jak ja.

(...)

- A ból i cierpienie?

- Samo cierpienie jest pięknem, a zadawanie komuś bólu lub cierpienia jest dziełem sztuki, a nie każdy to potrafi.

- Pana credo życiowe?

- Powiem krótko: zabijać i pić krew ofiar, niszczyć ludzi i ich majątek.

(...)

- Czy współczuł Pan ofiarom, tym które przeżyły, one przez wiele miesięcy walczyły ze śmiercią, cierpiały?

- Uczucie współczucia znam dobrze, ale jeśli komuś współczułem, to tylko sobie. Nigdy nie przyszło mi na myśl, że należy współczuć ofiarom czy ich rodzinom. Cieszyła mnie moja robota, krew, śmierć, cierpienie ofiar i to było najważniejsze. Powiem więcej, gdy się dowiedziałem, że niektórzy wylizali się z moich uderzeń, to byłem zły na siebie, że mogłem tak spartaczyć robotę.

(...)


wszystkie fragmenty pochodzą z:
zbrodnia.of.pl